Jury nagrody Ig-Nobel (z ang. niegodny) wyróżnia osoby, które dokonały czegoś “zmuszającego ludzi najpierw do śmiechu, a potem do myślenia”, za odkrycia, które “nie mogą lub nie powinny być powtarzane”. Co do tego, czym są Ig-Noble, istnieje wiele opinii, w każdym razie laureaci nie uważają ich za honorujące najgłupsze dokonania naukowe.

• MEDYCYNA – Donald L. Unger z Thousand Oaks w Kalifornii – aby sprawdzić, czy strzelanie stawami w palcach prowadzi do ich zwyrodnienia, od najmłodszych lat strzelał stawami palców lewej ręki dwa razy dziennie. Po 60 latach obie ręce ma sprawne (nagrodę odebrał własnoręcznie).
• WETERYNARIA – Catherine Douglas i Peter Rowlinson z Newcastle University – Wykazali, że krowy, do których właściciele zwracają się po imieniu, dają więcej mleka niż bezimienne, co jest mocnym argumentem w walce z dehumanizacją bydła. Laureaci nie mogli osobiście odebrać nagrody, ponieważ pani Douglas niedawno urodziła dziecko – przesłała jednak na ręce jury zdjęcie swoje, swojej córki przebranej za krówkę oraz prawdziwej krowy.
• WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI – Stephan Bolliger oraz współpracownicy (Steffen Ross, Lars Oesterhelweg, Michael Thali i Beat Kneubuehl z uniwersytetu w Bernie) – Wspólnie przeprowadzili eksperymenty, by ustalić, czy niebezpieczniejszy jest cios w głowę pustą butelką po piwie, czy też pełną butelką. Okazało się, że w obu przypadkach może dojść do złamania kości czaszki, ale pusta butelka może uderzyć mocniej nie pękając.
• EKONOMIA – kierownictwo i audytorzy czterech islandzkich banków – Kaupthing Bank, Landsbanki, Glitnir Bank i Banku Centralnego Islandii. Dowiedli, że mały bank można szybko uczynić wielkim, przy czym przemiana ta jest łatwo odwracalna. Podobna sztuczka udała się z całą islandzką gospodarką.
• CHEMIA – Javier Morales, Miguel Apatiga, i Victor M. Castano z Universidad Nacional Autonoma de Mexico – udało im się przerobić tequilę na diamenty. Po odbiór nagrody zgłosili się Javier Morales i Miguel Apatiga.
• FIZYKA – Katherine K. Whitcome z University of Cincinnati, Daniel E. Lieberman z Harvard University i Liza J. Shapiro z University of Texas  – wyjaśnili, dlaczego ciężarne kobiety się nie przewracają. Okazało się, że zawdzięczają to bardziej wygiętemu lędźwiowemu odcinkowi kręgosłupa. Badacze z dumą odebrali nagrodę.
• LITERATURA – irlandzka policjia (An Garda Siochana) – Irlandzcy mistrzowie pióra wypisali ponad 50 mandatów tajemniczemu piratowi drogowemu o polsko brzmiącym nazwisku “Prawo Jazdy”. W imieniu polskich kierowców obecna na uroczystości Polka Karolina Lewestam złożyła irlandzkiej policji najlepsze życzenia.
• ZDROWIE PUBLICZNE – Elena N. Bodnar, Raphael C. Lee i Sandra Marijan z Chicago -wynaleźli biustonosz, z którego w nagłej potrzebie da się zrobić dwie maski ochronne (dla właścicielki i kogoś jeszcze). Wyróżnienie odebrała Bodnar, która urodziła się na Ukrainie w okresie awarii w Czarnobylu, której towarzyszył ostry deficyt masek i przewlekłe trudności z zaopatrzeniem w bieliznę.
• MATEMATYKA – Gideon Gono, kierujący Bankiem Rezerw Federalnych Zimbabwe – Dzięki jego wysiłkom mieszkańcy tego kraju mają na co dzień do czynienia z liczbami używanymi głównie przez astronomów. Niezwykle szeroki zakres tamtejszych nominałów sięga od jednego centa do 100 bilionów tamtejszych dolarów (po angielsku bilion to trillion, co brzmi jeszcze efektowniej). Poziom inflacji w Zimbabwe wynosi 231 milionów procent
• BIOLOGIA – Fumiaki Taguchi, Song Guofu, i Zhang Guanglei z japońskiego uniwersytetu Kitasato w Sagamiharze – Dzięki wykorzystaniu lubiących wysokie temperatury (termofilnych) bakterii z odchodów wielkiej pandy udało się zmniejszyć masę kuchennych odpadów o ponad 90 procent. Fumiaki Taguchi przyjechał na Harvard.

Teoria społecznego uczenia się Alberta Bandury jest rozwinięciem teorii uczenia się. Według Bandury uczenie się zachowań zachodzi jednak nie tylko poprzez warunkowanie reaktywne i warunkowanie sprawcze, ale także poprzez obserwowanie zachowań innych ludzi. Ten sposób uczenia się można nazwać modelowaniem lub naśladowaniem.

Podstawy teorii naśladowania zauważalne są już na szczeblu zwierzęcym. Ojawialne są w sposobach uczenia się reakcji w danych sytuacjach i przejmowania doświadczenia od innych osobników. Jest również silnie zauważalne i w szerszym zakresie, u człowieka w okresie dziecięcym.

Zwolennicy teorii społecznego uczenia się sądzą, inaczej niż przed nimi behawioryści, że uczenie się następuje, gdy obserwator świadomie przygląda się jakiemuś zachowaniu (np. zapalaniu zapałki) i następnie umieszcza efekt obserwacji w pamięci długotrwałej. Obserwator dotąd nie wykonał zaobserwowanego zachowania, nie zaszły więc żadne behawioralne konsekwencje (wzmocnienia), które zdaniem behawiorystów są niezbędne, by doszło do uczenia się. Jednak bez względu na to, jak długo wspomnienie jest przechowywane w pamięci, obserwator wie, jak zapalić zapałkę, niezależnie, czy zrobi to, czy nie. To samo da się powiedzieć o wielu prostych czynnościach, jak hamowanie samochodu, jedzenie łyżką i otwieranie butelki.

Według Bandury uczenie się przez obserwowanie to proces trzyetapowy:

• student musi skierować uwagę na kluczowe elementy tego, czego ma się nauczyć,
• student musi zapamiętać dane zachowanie,
• student musi umieć powtórzyć dane zachowanie lub wykonać je.

Ćwiczenia i próby w wyobraźni wykorzystywane w nauczaniu bezpośrednim pomagają uczniom utrwalić i wykonać daną czynność (zachowanie).

Koncepcja procesu uczenia się akcentuje znaczenie koncentracji uwagi w metodach podających stosowanych w prezentacjach multimedialnych oraz jej wpływ na zapamiętywanie. Możliwość uczenia się czynności poprzez ich obserwację jest szczególnie istotna w przypadku uczenia się z wykorzystaniem multimediów.

Nabywanie umiejętności przez osoby dorosłe (studentów) nie musi być związane z wykonywaniem czynności praktycznych. Często wystarczająca jest analiza obserwowanego działania pod kątem określonego problemu teoretycznego (por. M. Jakowicka, 1991, s.36).

Odroczona w czasie reakcja (rozwiązanie zadań testowych), uzależniona od jakości i ilości zapamiętanych i odpowiednio przetworzonych informacji, stanowi wskaźnik uczenia się stymulowanego poprzez elementy koncentrujące uwagę zamieszczone w prezentacji multimedialnej.

Koncepcja Alberta Bandury pozwala spojrzeć na proces uczenia się nie tylko w wąskim kontekście akcja-reakcja. Efekty uczenia się stanowią wewnętrzny potencjał jednostki, który może być wykorzystany w przyszłości. Poglądy te są w znacznym stopniu zbieżne z koncepcjami konstruktywistów.

Edutainment (ang.) – neologizm w języku angielskim, powstały z połączenia słów „education” i „entertainment” (stąd niekiedy używa się również określenia „entertainment-education”). W języku polskim używa się też w tym znaczeniu określenia edukacja rozrywkowa. Podejmowane są też próby innego tłumaczenia, np. neologizm “edukywka” stworzony przez analogię do angielskiego: education – edukacja, entertainment – rozrywka Read the full story

Sposoby uczenia się:

• uczenie pamięciowe – jego celem jest zapamiętanie układów wiadomości lub czynności tak, by można je było powtarzać w sposób bezbłędny – podstawowa czynność to powtórzenia; odnoszą się do tego trzy prawa:

1. postawa czynna powoduje lepsze efekty niż postawa bierna,
2. zapamiętanie początku i końca materiału wymaga mniej powtórzeń niż zapamiętanie środka,
3. czas potrzebny do wyuczenia się określonego materiału jest wprost proporcjonalny do kwadratu długości szeregu.

• uczenie się przez rozwiązywanie problemów – gdy podmiot spotyka się z sytuacją nową, trudną, gdy zadanie nie może być rozwiązane przy pomocy posiadanej wiedzy. Uczeń informacje musi sam wytworzyć.
• uczenie się przez próby i błędy – wtedy gdy podmiot znajduje się w jakiejś nowej sytuacji, rozpatruje nowy układ zależności, po to by lepiej przystosować się do życia. Jest to nieekonomiczny sposób uczenia się, stosowany tam gdzie zawodzą inne. Podstawowe prawo odnoszące się do tej formy uczenia się to prawo efektu Thorndike: wśród wielu wykonywanych czynności, najsilniej utrwalają się te, po których następuje efekt w postaci nagrody.
• uczenie się przez wgląd (zrozumienie) – odkrywanie organizacji materiału, nadawanie mu jakiejś struktury. Chodzi o wniknięcie w istotę rzeczy, zobaczenie powiązań między elementami, wniknięcie w terminy wchodzące w zakres działania.
• uczenie się sensoryczne – polega na wytwarzaniu odruchów warunkowych.
• uczenie się przez naśladownictwo.
• uczenie się uboczne (mimowolne) – następuje przy okazji wykonywania jakichś czynności.
• uczenie się poprzez zabawę – uczestnicząc w grach, konkursach, turniejach, ale także oglądając takie programy przyswajamy najczęściej wiedzę i umiejętności praktyczne, przydatne w codziennym życiu. Ta forma uczenia się jest charakterystyczna dla programów edukacji rozrywkowej.

Uczenie się to jedno z podstawowych funkcji umysłu polegające na zdobywaniu wiedzy i w efekcie informacji, umiejętności, kompetencji i nawyków (sprawności).

Zdolność uczenia się, w rożnym zakresie posiadają zwierzęta, ludzie, grupy ludzi a także komputery.

Dlatego też uczenie się może być świadome i nieświadome.

Procesami uczenia się człowieka zajmuje się psychologia. Pojecie to używane jest także w “teorii uczenia się”.

Uczenie się można rozpatrywać jako czynność (pojedynczą, krótkotrwałą) lub jako zbiór czynności podobnych lub równoległych, długotrwałych. O tym czy dana czynność lub proces zachodzi wnioskujemy na podstawie zaobserwowanych zmian – uczenie więc jest procesem nabywania doświadczeń wyrażające się modyfikacją zachowania.

Uczenie się może mieć charakter zamierzony jak i niezamierzony.

W pedagogice uczenie się odnoszone jest do czynności ucznia. Efekty uczenia się zależne są między innymi od pamięci, koncentracji uwagi, motywacji, zainteresowań, zdolności. Efektem uczenia się jest nabycie określonej wiedzy lub umiejętności.

Indukcyjne uczenie się

Indukcyjnym uczeniem się nazywamy odnajdywanie ogólnych zasad, regularności i struktur na podstawie szeregu zaobserwowanych przykładów. Można odnieść to pojęcie zarówno do uczenia się ludzi, jak i zwierząt oraz maszyn, w szczególności programów komputerowych

W jednym z ostatnich wpisów pojawił się komentarz dotyczący różnicy pomiędzy słowami “uczenie” oraz “nauczanie”. Autor bardzo często używał słowa “dydaktyka”, mimo iż nie bardzo wiedział co to tak na prawdę jest. Poniżej więc kilka słów wyjaśnienia:

Dydaktyka ogólna jest to nauka zarówno o nauczaniu jak i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania – uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej.

Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko – uczę. Przyjmuje się, iż termin ten po raz pierwszy został użyty w roku 1613 w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.

Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną – instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.

Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, jak np. matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły jak dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania.

Każda osoba, która studjuje jakiś kierunek na uniwersytecie czy politechnice zdaje sobie sprawę, iż prędzej czy później zmuszona będzie do napisania pracy, która za zadanie ma podsumowanie jej nauczania, i sprawdzenie wiedzy osiągniętej na studiach. Prace dyplomowe, magisterskie czy też licencjackie są zmorą dla wielu absolwentów. Read the full story

Wokól szybkiego czytania narodziło się wiele pytań i kontrowersji. Wiele osób twierdzi, iż szybkie czytanie znacznie ułatwia im życie, umożliwia efektywniejszą naukę, czy pozwala zaoszczędzić czas. Z drugiej strony, jeszcze większa grupa ludzi, twierdzi, iż poprzez stosowanie technik szybkiego czytania, człowiek przestaje rozumieć tekst i tylko marnuje czas. W tym miejscu warto przytoczyć wypowiedź Woody Allena: “Brałem udział w kursie szybkiego czytania, przeczytałem nawet “Wojnę i Pokój” w 20 minut – tam jest mowa o Rosji.”

Czymże jest więc to kontrowersyjne szybkie szybkie czytanie? Jest to metoda czytania, która dzięki zastosowaniu pewnych technik oraz ćwiczeń, umożliwia zwiększenie szybkości czytania. Szybkość czytania to stosunek liczby przeczytanych słów do czasu, w którym zostały przeczytane.

Współcześnie przeciętna szybkość czytania to ok 200 słów na minutę przy 60 % zrozumieniu tekstu. Niektóre osoby, które dużo czytają osiągają prędkość czytania do 400 słów na minutę.

Kursy i szkoły oferujące poprawę szybkości czytania opierają swoje działania na kilku czynnikach:

• wyeliminować fonetyzację;
• zwiększyć pole widzenia;
• eliminować regresję;
• zmniejszyć czas pomiędzy kolejnymi fiksacjami oczu;
• nauczyć używania wskaźnika przy czytaniu;
• nauczyć form treningu zwiększających szybkość czytania;
• zapoznać z czynnikami sprzyjającymi szybkiemu czytaniu.

Większość firm obiecuje, iż osoby po skonczeniu kursu będą czytać z prędkością minimum 1000 słów na minutę, a więc prawie pieciąkrotnie więcej niż przeciętna. Niestety nie ma żadnych badań potwierdzających iż można czytać z taką prędkością i rozumieć tekst. Wiele osób po kursie twierdzi, iż zrozumienie tekstu nie ma żadnego znaczenia, jako iż w kursie chodzi o przyspieszenie czytania, a nie naukę rozumienia tekstu. Niektórzy twierdzą, iż szybkie czytanie powinno się stosować tylko do przeglądania artykułów, nigdy nauki. Jest wiele sprzecznych opinii na temat tego czy nauka szybszego czytania w ogóle ma jakikolwiek sens.

Większość kursów szybkiego czytania zgadza się, że subwokalizacja powinna być usunięta i że jest wrogiem czytania (co jest całkowicie błędne, jak udowodniły empiryczne badania). Jedni mówią, że powinno się subwokalizować słowa klucze. Inni że są 2 typy subwokalizacji a tylko 1 przeszkadza w uczeniu się.

Jeśli ktoś się zdecyduje na podjęcie kursu, niech zapyta w szkole o wyniki. Na pewno ktoś ze szkoły będzie miał rekord światowy, jednakże po sprawdzeniu tych informacji, okaże się że w Księdze Rekordów Guinessa nazwiska takiego nie ma. Nie oznacza to jednak, że kursanci nie czytają szybciej. Tylko czy warto uczyć się szybszego czytania, szczególnie w czasach kiedy coraz więcej ludzi nie rozumie czytanego tekstu?

Według badań przeprowadzonych m.in. przez NASA, najlepszą dla zrozumienia szybkością czytania jest około 200 słów na minutę lub więcej, ale do pewnej granicy – mianowicie do około 400 słów na minutę. Gdy przekraczamy tę szybkość zaczynamy czytać wybiórczo i umyka nam pewna część tekstu, gdyż oczy prześlizgują się nad pewnymi partiami nie asymilując ich. Ten sposób czytania nazywa się przemykaniem lub z angielskiego skimirowaniem.

Wszyscy znamy uczucie wewnętrznego napięcia, jakie towarzyszy nam podczas egzaminów, zaliczeń, kolokwiów, które są nieustanną walką o dobre stopnie a czasem nawet o pozostanie w kręgu studentów. Przed każdą sesją egzaminacyjną pozostawiamy za sobą nieprzespane noce, litry wypitej kawy w żołądku oraz zszargane nerwy. Jak się okazało istnieje pewny sposób na poprawę nastroju, rozluźnienie się, relaks oraz przede wszystkim wyzbycie się stresu. Wystarczy udać się na sesję w gorącym powietrzu sauny. A za wszystko odpowiada właśnie tak charakterystyczna dla tego miejsca wysoka temperatura. Bowiem dzięki niej, wzrasta ciśnienie krwi, która znacznie szybciej krąży w naczyniach krwionośnych. Co za tym idzie, sauna, jako przyjemnie nagrzane pomieszczenie wzmaga dopływ składników odżywczych do wszystkich ważnych narządów ciała, a zwłaszcza do mózgu.

Najlepszym rozwiązaniem na uspokojenie się oraz stłumienie emocji związanych z egzaminem czy zaliczeniem jest sauna parowa. Panuje tam przystępna temperatura dla wszystkich amatorów wypoczynku w saunie. Zamiast sauny parowej w grę może również wchodzić jej odpowiednik – łaźnia parowa. Obie formy wypoczynku z pewnością spełnią swoje zadanie zrelaksowania umęczonych nauką umysłów. Bardzo ważne jest wyciszenie przed czekającym nas egzaminem. Wizyta w saunie jest właśnie doskonałym środkiem na osiągnięcie wewnętrznej równowagi i spokoju. Bardzo sprzyja temu sauna na podczerwień, gdyż dzięki specjalnym promiennikom, które wybornie działają na skórę, powoduje rozładowanie napięcia przez rozszerzenie naczyń krwionośnych i sprawniejsze ich funkcjonowanie.

Nie warto zarywać nocy przez sesją, nie należy się trząść ze strachu ani łykać niepotrzebnych ilości kofeiny. Naprawdę wizyta w saunie wystarczy by poczuć się lekko i zaraz pewnie przed egzaminem. Sauna regeneruje organizm, dostarcza nowych pokładów sił i energii, sprawia, że czujemy się wypoczęcie i odprężenie. Czegoż można chcieć więcej? Przecież najlepiej zdamy nadchodzące egzaminy, gdy będziemy czuli się pewnie. Poza tym po całym trudzie przygotowań i uczenia się do danego przedmiotu, odrobina relaksu jest bardzo przyzwoitym sposobem na zwieńczenie nauki.