Edutainment (ang.) – neologizm w języku angielskim, powstały z połączenia słów „education” i „entertainment” (stąd niekiedy używa się również określenia „entertainment-education”). W języku polskim używa się też w tym znaczeniu określenia edukacja rozrywkowa. Podejmowane są też próby innego tłumaczenia, np. neologizm “edukywka” stworzony przez analogię do angielskiego: education – edukacja, entertainment – rozrywka Read the full story

W jednym z ostatnich wpisów pojawił się komentarz dotyczący różnicy pomiędzy słowami “uczenie” oraz “nauczanie”. Autor bardzo często używał słowa “dydaktyka”, mimo iż nie bardzo wiedział co to tak na prawdę jest. Poniżej więc kilka słów wyjaśnienia:

Dydaktyka ogólna jest to nauka zarówno o nauczaniu jak i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania – uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej.

Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko – uczę. Przyjmuje się, iż termin ten po raz pierwszy został użyty w roku 1613 w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.

Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną – instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.

Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, jak np. matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły jak dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania.

Każda osoba, która studjuje jakiś kierunek na uniwersytecie czy politechnice zdaje sobie sprawę, iż prędzej czy później zmuszona będzie do napisania pracy, która za zadanie ma podsumowanie jej nauczania, i sprawdzenie wiedzy osiągniętej na studiach. Prace dyplomowe, magisterskie czy też licencjackie są zmorą dla wielu absolwentów. Read the full story

Wokól szybkiego czytania narodziło się wiele pytań i kontrowersji. Wiele osób twierdzi, iż szybkie czytanie znacznie ułatwia im życie, umożliwia efektywniejszą naukę, czy pozwala zaoszczędzić czas. Z drugiej strony, jeszcze większa grupa ludzi, twierdzi, iż poprzez stosowanie technik szybkiego czytania, człowiek przestaje rozumieć tekst i tylko marnuje czas. W tym miejscu warto przytoczyć wypowiedź Woody Allena: “Brałem udział w kursie szybkiego czytania, przeczytałem nawet “Wojnę i Pokój” w 20 minut – tam jest mowa o Rosji.”

Czymże jest więc to kontrowersyjne szybkie szybkie czytanie? Jest to metoda czytania, która dzięki zastosowaniu pewnych technik oraz ćwiczeń, umożliwia zwiększenie szybkości czytania. Szybkość czytania to stosunek liczby przeczytanych słów do czasu, w którym zostały przeczytane.

Współcześnie przeciętna szybkość czytania to ok 200 słów na minutę przy 60 % zrozumieniu tekstu. Niektóre osoby, które dużo czytają osiągają prędkość czytania do 400 słów na minutę.

Kursy i szkoły oferujące poprawę szybkości czytania opierają swoje działania na kilku czynnikach:

• wyeliminować fonetyzację;
• zwiększyć pole widzenia;
• eliminować regresję;
• zmniejszyć czas pomiędzy kolejnymi fiksacjami oczu;
• nauczyć używania wskaźnika przy czytaniu;
• nauczyć form treningu zwiększających szybkość czytania;
• zapoznać z czynnikami sprzyjającymi szybkiemu czytaniu.

Większość firm obiecuje, iż osoby po skonczeniu kursu będą czytać z prędkością minimum 1000 słów na minutę, a więc prawie pieciąkrotnie więcej niż przeciętna. Niestety nie ma żadnych badań potwierdzających iż można czytać z taką prędkością i rozumieć tekst. Wiele osób po kursie twierdzi, iż zrozumienie tekstu nie ma żadnego znaczenia, jako iż w kursie chodzi o przyspieszenie czytania, a nie naukę rozumienia tekstu. Niektórzy twierdzą, iż szybkie czytanie powinno się stosować tylko do przeglądania artykułów, nigdy nauki. Jest wiele sprzecznych opinii na temat tego czy nauka szybszego czytania w ogóle ma jakikolwiek sens.

Większość kursów szybkiego czytania zgadza się, że subwokalizacja powinna być usunięta i że jest wrogiem czytania (co jest całkowicie błędne, jak udowodniły empiryczne badania). Jedni mówią, że powinno się subwokalizować słowa klucze. Inni że są 2 typy subwokalizacji a tylko 1 przeszkadza w uczeniu się.

Jeśli ktoś się zdecyduje na podjęcie kursu, niech zapyta w szkole o wyniki. Na pewno ktoś ze szkoły będzie miał rekord światowy, jednakże po sprawdzeniu tych informacji, okaże się że w Księdze Rekordów Guinessa nazwiska takiego nie ma. Nie oznacza to jednak, że kursanci nie czytają szybciej. Tylko czy warto uczyć się szybszego czytania, szczególnie w czasach kiedy coraz więcej ludzi nie rozumie czytanego tekstu?

Według badań przeprowadzonych m.in. przez NASA, najlepszą dla zrozumienia szybkością czytania jest około 200 słów na minutę lub więcej, ale do pewnej granicy – mianowicie do około 400 słów na minutę. Gdy przekraczamy tę szybkość zaczynamy czytać wybiórczo i umyka nam pewna część tekstu, gdyż oczy prześlizgują się nad pewnymi partiami nie asymilując ich. Ten sposób czytania nazywa się przemykaniem lub z angielskiego skimirowaniem.

Wszyscy znamy uczucie wewnętrznego napięcia, jakie towarzyszy nam podczas egzaminów, zaliczeń, kolokwiów, które są nieustanną walką o dobre stopnie a czasem nawet o pozostanie w kręgu studentów. Przed każdą sesją egzaminacyjną pozostawiamy za sobą nieprzespane noce, litry wypitej kawy w żołądku oraz zszargane nerwy. Jak się okazało istnieje pewny sposób na poprawę nastroju, rozluźnienie się, relaks oraz przede wszystkim wyzbycie się stresu. Wystarczy udać się na sesję w gorącym powietrzu sauny. A za wszystko odpowiada właśnie tak charakterystyczna dla tego miejsca wysoka temperatura. Bowiem dzięki niej, wzrasta ciśnienie krwi, która znacznie szybciej krąży w naczyniach krwionośnych. Co za tym idzie, sauna, jako przyjemnie nagrzane pomieszczenie wzmaga dopływ składników odżywczych do wszystkich ważnych narządów ciała, a zwłaszcza do mózgu.

Najlepszym rozwiązaniem na uspokojenie się oraz stłumienie emocji związanych z egzaminem czy zaliczeniem jest sauna parowa. Panuje tam przystępna temperatura dla wszystkich amatorów wypoczynku w saunie. Zamiast sauny parowej w grę może również wchodzić jej odpowiednik – łaźnia parowa. Obie formy wypoczynku z pewnością spełnią swoje zadanie zrelaksowania umęczonych nauką umysłów. Bardzo ważne jest wyciszenie przed czekającym nas egzaminem. Wizyta w saunie jest właśnie doskonałym środkiem na osiągnięcie wewnętrznej równowagi i spokoju. Bardzo sprzyja temu sauna na podczerwień, gdyż dzięki specjalnym promiennikom, które wybornie działają na skórę, powoduje rozładowanie napięcia przez rozszerzenie naczyń krwionośnych i sprawniejsze ich funkcjonowanie.

Nie warto zarywać nocy przez sesją, nie należy się trząść ze strachu ani łykać niepotrzebnych ilości kofeiny. Naprawdę wizyta w saunie wystarczy by poczuć się lekko i zaraz pewnie przed egzaminem. Sauna regeneruje organizm, dostarcza nowych pokładów sił i energii, sprawia, że czujemy się wypoczęcie i odprężenie. Czegoż można chcieć więcej? Przecież najlepiej zdamy nadchodzące egzaminy, gdy będziemy czuli się pewnie. Poza tym po całym trudzie przygotowań i uczenia się do danego przedmiotu, odrobina relaksu jest bardzo przyzwoitym sposobem na zwieńczenie nauki.